Cesaretle Çizilen Sınırlar

Zeynep her zaman annesi ne dese, ne istese “Tamam” demişti. Çünkü annesini çok seviyor, annesinin de onu her şeyden çok sevdiğini biliyordu. Ancak bu büyük sevgi, zamanla Zeynep’i boğmaya başlamıştı. Çünkü annesi sevgisinin büyüklüğünden Zeynep’e hiç alan tanımıyor, hayatının her anına dahil olmak istiyordu. Zeynep’de annesini kırmamak,  üzmemek için “Hayır” demeyi hiç seçmemişti. Yıllar geçtikçe sevgiyle taviz arasındaki çizgiler birbirine karışmıştı. “Hayır” diyemediği için sınırları darmadağın oluyor, annesinin yoğun ilgisinden adeta nefessiz kalıyordu.

İlk "Hayır"

Bir akşam annesi yine aradı:

“Yarın bana gelirsin değil mi?”

Zeynep o gün çok yorulmuştu ve ertesi sabah erken saatlerde halletmesi gereken işleri vardı. Her zaman ikiletmeden “Tabii anne” derdi. Bu kez derin bir nefes aldı. “Anne, yarın gelemem. Çok önemli bir görüşmem var. Ama dilersen cumartesi seninle bütün gün vakit geçirebilirim” dedi. Telefonun diğer ucunda derin bir sessizlik oldu.

“Demek artık bana ayıracak vaktin yok!” dedi annesi. Zeynep’in içi burkuldu, özür dilemek, “Hemen gelirim” demek istedi. Ama demedi, çünkü ertesi sabah gideceği görüşme kariyerinin de önemli bir dönüm noktası olacaktı. Bu sırada boğazı düğümleniyor, içinde derin bir üzüntü hissediyordu. Buna rağmen duygularını kontrol ederek konuşmaya devam etti. “Anneciğin seni çok seviyorum. Ama benim de bir hayatım var. Sana ‘Hayır’ demem seni sevmediğim anlamına gelmiyor.”

Zeynep cümlesi bittiğinde nefesi kesildi, kendini kötü hissediyordu. Annesi sadece “Tamam kızım” dedi ve telefonu kapattı. Telefon kapanınca Zeynep uzun süre ağladı. “Acaba yanlış mı yaptım?” diye düşündü. Ama ilk kez annesine “Hayır” diyordu ve annesini kırmak istemiyordu.

Sabah Gelen İtiraf

Zeynep yeni uyanmış hazırlanmaya çalışırken kapısı çaldı. Karşısındaki annesiydi. Elinde poşetler vardı ve Zeynep kek kokusunu hissetti. Gözlerinden iki yaramaz gözyaşı akacak gibi oldu ki annesi; “Çay koy” dedi gülümseyerek. “Kahvaltıda sana eşlik etmeye  geldim.”

Zeynep şaşırdı, hemen çayı koydu. Önce biraz sessizlik oldu. Bu sırada  annesinin ne düşündüğünü çok merak ediyordu. Zeynep konuşmaya cesaret edemiyordu. Annesi kendinden emin bir sesle, “Dün gece biraz teyzenle konuştuk” dedi. “Ve anladım ki seni çok sevdiğim için hayatında her an var olmalıyım sanmışım. Bu yüzden sana hiç alan tanımamışım. Ne zaman istersem yanımda olursun diye

düşünmüşüm. Sen beni kırmamak için her istediğime evet dedikçe bunu normal zannetmişim. Senin büyüdüğünü, kendine ait bir hayatın olduğunu ve artık benim küçük kızım olmadığını fark edememişim. Seni boğduğumu görememişim,

Üzgünüm kızım…”

Zeynep'in gözleri doldu. Ne diyeceğini bilemedi. “Ben de seni üzmemek, kırmamak için planlarımı sana göre yapmaya çalıştım. Ancak bu bazen beni gerçekten çok zorladı.” Gözyaşları eşliğinde birbirlerine sarıldılar.

Sınırların İçinde Yeşeren Sevgi

O günden sonra hiçbir şey bir anda yoluna girmedi. Zeynep yine bazen “Hayır” dedi. Annesi bazen yine alındı. Zeynep yine “İşim var, gelemem” dedi. Ama ilişkileri eskisine göre daha iyiye gidiyordu. Tartışmaları bile tatlı atışmalara dönmüştü. Çünkü Zeynep ve annesi sonunda anlamıştı. Sınır koymak, insanları hayatından çıkarmak veya uzaklaştırmak değildi. Aksine sevgi ne kadar büyük olursa olsun, alan tanınmayan ve sınırların kaybolduğu yerlerde büyümüyordu. Sağlıklı mesafelerin ve sınırların içinde kök salıyordu. Zeynep annesine sarılırken içinden geçirdi.

“Artık  ilişkimiz çok  daha iyi oldu”

Çünkü bazen bir ilişkiyi kurtaran şey daha fazla evet demek değil. İlk kez cesaretle çizilmiş sağlıklı bir sınırdır